the Crystal Planet © ::

The gray sky divide my happiness.
When the rain comes, touching everything on this planet.
Drain it down all of my loneliness, let me be me.

...

ท้องฟ้าสีเทา แบ่งแยกความสุขของฉันเป็นเศษเสี้ยว
เมื่อฝนพรำ พร่ำสัมผัสทุกสิ่งสรรบนดวงดาวแห่งนี้
ชำระล้างให้หมด ความรู้สึกเดียวดายอ้างว้างนี้
ให้ฉันกลับเป็นฉัน เช่นวันวาน

...

ไม่ได้เขียนนาน อยู่ ๆ มันก็แล่นเข้ามาในหัวเลยเขียนมันออกมา จากความรู้สึกลึก ๆ ที่เก็บไว้ข้างใน

verse: radiz™
photo: LittleFlair

Please visit the official site of the artist by clicking on the credit name.
My MSN Blog is not a part of any business. I just want to poem with picture I like.
So please understand and visit the site of the artist who's the owner of all of the art works.

พ่อขอโทษ ที่ทำให้เจ้าต้องทุกข์ทรมานอย่างนี้
กระต่ายน้อยเอย เจ้าอยู่กับพ่อไม่ทันไร ก็จากกันไป ไกลแบบนี้
เรารอเพื่อจะพบกันนานเท่าไหร่ ...
2 เดือนครึ่ง เจ้ามองดูโลกไม่ทันไร
จำจากไปในวันนี้
5 ชม. เหมือนมันผ่าน เพียงเสี้ยวนาที
พ่อจะจำเจ้าไปแบบนี้ ชั่วชีวิต ที่พ่อจะมีความทรงจำ

ฟาเต้เอย เจ้ากระต่ายน้อย ขอให้เจ้า ไปสู่สุขภูมิ
ให้อภัยเราได้ไหม
เราได้โอบกอดเจ้า ไม่ทันไร
ขอให้เจ้ารับรู้ไว้ ว่าเราไม่ได้ คิดว่าเจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงธรรมดา

หลับให้สบาย ขอให้อยู่ ในภพภูมิ ที่เป็นสุข
หวังซักวันจะเจอกันในความฝัน
เราดูแลเจ้าได้ไม่ทัน ไม่สามารถรั้งเจ้าไว้ด้วยกัน ให้เนิ่นนาน

พ่อจะจดจำเจ้าเอาไว้ ตราบที่พ่อ ยังมีความทรงจำ สำนึกได้
ขอเจ้าหลับสบาย ในวันนี้
จะทำบุญกรวดน้ำให้ ขอให้ได้รับ ให้มีความสุขี
5 ชม. สู่นิรันดร์ ในวันนี้ ขอให้เจ้าหลับสบาย ไปดี ลูกชายพ่อ

เรารักเจ้าเหลือเกิน ฟาเต้

และก็เป็นอย่างนั้น
เหมือนอย่างที่เธอบอกไว้
ชีวิตฉันมันเรียบง่าย เรื่อยเปื่อย ...เสียส่วนใหญ่

และมันก็เป็นแบบนั้น
เหมือนเรื่องสั้น
ที่ไม่มีเรื่องรัก ไม่มีความพึงพอใจ
ไม่มี เทพบุตร คนไหน บนท้องฟ้านั้นของเธอ

แต่ฉันไม่อาจละสายตาไปจากเธอ
ไม่อาจห้ามสายตา ที่จ้องมองเธอ
ไม่อาจ ...

และก็เป็นแบบนั้น
เหมือนอย่างที่เธอบอกเอาไว้
เราไม่อาจจดจำสายลมที่พัดผ่าน ...
ตลอดห้วงเวลาของชีวิต

และก็เป็นอย่างนั้น
สายน้ำที่เหน็บหนาว
กับความทรงจำของเธอ
กับความรู้สึก ที่เธอ คงไม่อาจรับรู้จากตัวฉัน

แต่ฉันไม่อาจละสายตาไปจากเธอ
ไม่อาจห้ามสายตา ที่จ้องมองเธอ
ไม่อาจ ...

ฉันเคยบอกเธอหรือเปล่า ว่าฉันเกลียดเธอ?
ฉันเคยบอกหรือเปล่า ว่าฉันต้องการ ...
ลืมทุก ๆ อย่าง ไว้เบื้องหลัง?

แต่ฉันไม่อาจจะหยุดคิดถึงเธอ
ฉันไม่อาจจะ ลบเรื่องราวนั้นของเธอ
ฉันไม่อาจลบ ลืม ...
ไม่อาจลืม ...

... จนกว่า จะพบ คนที่แทนเธอได้จริง ๆ ...

โดย: radiz
เรียบเรียงจาก: Blower’s Daughter โดย Damien Rice
ภาพ: korny-pnk

ฝนตกอีกแล้ว
ยังนั่งดูฝนคนเดียวอีกแล้ว
หยาดน้ำเกาะ ราวระเบียง หลังห้อง อีกแล้ว
พื้นระเบียงเฉอะแฉะ เป็นแบบนี้ทุกที ...​

อีกแล้ว

...

คิดถึง คนคนนั้นอีกแล้ว
ว่าง ๆ ก็มีภาพเค้ามาหลอน กันจนได้

ฝนตก เหมือนยิ่งถูกย้ำ ว่ามันเหงา เหงาเกินไป
เหมือนแผ่นดินห่อหุ้ม ความรู้สึกไว้
ยากจะปลดปล่อยไปบางที

ฝนตก ตกอีกแล้ว
คิดถึง เค้า คนนั้นอีกแล้ว

...

รู้สึก ... เหงาขึ้นมาอีกแล้ว
อยากจะเห็น เธอคนนั้นอีกแล้ว

เห้อ ...

เราคงจะ ... ฝนตกอีกแล้ว (คิดถึงเธออีกแล้ว)

เขียน : radiz

เวลาที่มีเวลา ผมมักจะนั่งคุยกับตัวเอง ถามตัวเองว่าเดิน หรือ วิ่งมาไกลแค่ไหน บางครั้งก็เหนื่อยอ่อนล้า ท้อใจ และ ผมก็จะยอมหยุดแล้วนั่งจมกับความรู้สึกนั้น ให้มันกัดกินให้เต็มที่สมประดา ผมคิดว่าผมมันมีปัญหาบ่อยชอบมองโลกในแง่ร้าย โลกมันเป็นสีดำสำหรับผมเสมอบางครั้งก็ทำมามากมายจนไม่ทันคิด ไม่ทันจำว่าอะไรต่อมิอะไรผ่านไปบ้าง แต่ใจมันก็ยังถวิลหาสิ่งใด สิ่งหนึ่งอยู่

เมื่อก่อนเคยแต่นั่งโทษทุกอย่างที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ แต่วันนี้ผมเข้าใจแล้ว ชีวิตผมเคยย่ำแย่มาก ๆ เมื่อต้นปีของปีก่อนหน้านี้ ย่ำแย่ขนาดหนัก เมื่อความฝันลมแล้งมันหายไป เมื่อสิ่งที่สร้างวาดไว้มันเป็นแค่การหลอกตัวเอง พอตกลงมาในโลกแห่งความเป็นจริงมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมโง่ โง่กว่าใคร ท่ามกลางคนที่มองดูถูกเพื่อน ๆ ที่ไม่แยแสเอือมระอา ด่าว่า ว่าผมคงไม่ได้ดีอะไรไปกว่านี้ หันหลังให้ครอบครัว สุดท้ายก็แพ้ แต่ก็ดีแล้วที่ผมแพ้ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีวันนี้ ขอบคุณคน ๆ นั้น ที่ทำให้รู้จักชีวิตมากขึ้น ชีวิตอีกด้านที่ไม่เคยเห็น

ผมโตมาในครอบครัวข้าราชการ ซึ่งอาจจะดูว่ามันคงร่ำรวยมีอะไรเพรียบพร้อมแต่ ... ไม่หรอก บ้านผมหนี้สินบานเบอะ และ เป็นหนี้สินที่เกิดจากคนอื่นเสียด้วยซ้ำไม่ได้เกี่ยวกับบ้านเรา แต่มันเกี่ยวที่สัญญา พ่อกับแม่ผมคงใจดีเกินไป เลยโดนเขาโกงบ่อย ๆ ผมเองก็เหมือนกัน เด็ก ๆ ผมอาจจะอิจฉาเพื่อน ๆ ที่มีเงินซื้อทุก ๆ อย่างแต่ก็ดีแล้วที่พ่อกับแม่ไม่ตามใจ และ ให้ในสิ่งที่ควรจะให้ และ วันนึงครอบครัวผมมีปัญหา อืมใช่ ... สำหรับผม ไม่ใช่เรื่องน่าอายที่พ่อ กับ แม่จะแยกทาง เพราะผมไม่ได้ขาดอะไรไปเลย จนผมได้สำนึกผิด และ เริ่มคิดที่จะวิ่งให้ทันคนอื่น และ หวังเล็ก ๆ ที่จะแซงคนอื่นบ้าง จนผมได้มาพบกับเพื่อนคนนึง ที่ชีวิตเขาลำบากมากกว่าผมหลายเท่า แต่ก็ดีที่เขาไม่มีหนี้สินอะไร ผิดกับผมถ้าไม่ใช่ ยศฐาบรรดาศักดิ์ พ่อกับแม่ เป็นแค่ลูกตาสีตาสา ป่านนี้ผมคงต้องเดินเก็บขยะตามทางกิน หรือ เอาไปขายแลกเงินมาซื้อข้าวมื้อหนึ่ง เรียนมหาลัยผมยังต้องกู้กองทุนรัฐบาลเรียนเลย ถึงตอนนี้คุณอยากจะสมเพชก็ตามสบายเถิด ผมไม่ว่ากะไร

ผมเกเร กว่าจะเรียนจบก็ 6 ปี เรียนไม่เข้า เมาอย่างเดียว คิดว่ากูแน่ กินเหล้าแล้วเท่ สูบบุหรี่ให้ลืมเธอ แถมเรื่องนารีสำหรับผมนี้เป็นใหญ่ แล้วมันได้อะไร ได้จบ 6 ปีไง ถึงจะพูดแล้วฟังดูดีว่าผมทำ Freelance มาตั้งแต่ปีสอง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นหรอกคุณ ณ เวลานี้ที่เขียนเรื่องบ้า ๆ นี้อยู่ ก็ทำงานมาได้แค่สองปี ครึ่ง ปีแรกดูเหมือนชีวิตจะเฉิดฉาย แต่ก็กลับหลงทางไป พอได้สติก็รู้ว่าตัวเองไม่เหลืออะไร ไม่เป็นไรเราทำตัวเราเอง เอาใหม่ โดนใครว่าก็ไม่เป็นไรความเป็นจริง ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เป็นจริง 1 ปีครึ่ง ที่เหลวไหล กับการโดนคนอื่นแซง และ ดูถูก ผมอยากตาย อับอายขายขี้หน้า แต่สุดท้ายก็เข้าใจ น้ำตาก็ไหลไม่มีสาเหตุ จากที่คิดว่าทำไม เขาไม่รักเรา ทำไมเพื่อน ๆ ถึงดูถูกเรา ทำไม ไม่มีคนจริงใจเลยใช่มั้ย สุดท้าย ก็คิดถึงสิ่งที่แม่ที่พ่อสอนมา ผมกลับไปเป็นคนที่บ้างาน บ้าเรียนอีกที เหมือนตอนที่อยู่ ม.ปลาย ที่แข่งกันเรียน แข่งกันทำกิจกรรมอีกครั้ง 1 ปีที่ผมหันหลังให้ครอบครัว 1 ปีที่ผมเอาเงินที่ควรจะตอบแทนพ่อกับแม่ หรือ ดูแลน้อง ไปให้คนอื่น 1 ปีที่ผมโดนคนมองว่าโง่ ไม่เจริญ ผมจะเอาคืนให้สาสม

ผมเริ่มนอนดึกกว่าคนอื่น เริ่มอ่านมากมาก ดัดนิสัยตัวเอง และ สุดท้ายก็หลวมตัวร่วมเขียนบทความสอนลงใน thaicss กับไอ้บ้านั่น เพื่อนที่รู้จักกันแค่อาทิตย์เดียว แต่เหมือนเราคุยกันมานาน 10 กว่าปี เป็นไปได้หรือ? เราแลกเปลี่ยนความรู้ พลัดกันสอน ส่วนใหญ่จะเป็นพรที่สอนผมซะบ่อย ๆ ... ชีวิตผมมันก็เริ่มดีขึ้น งาน เงิน ตำแหน่ง แต่ผมไม่ได้มีความสุขที่สิ่งเหล่านี้ และฝากถึงคนบางคน คุณไม่ต้องพยายามมาตีสนิทผมเพื่อขอเข้าทำงานบริษัทผม หรือ ถามเงินเดือนพวกผมเพื่อที่จะเอาไปเปรียบเทียบ ใช้เรียกเงินมาสนองความใคร่ ในการสมัครงานของตัวเอง คนเราถ้าไม่รู้จักประเมินตนเองก่อน ก็ไม่ควรที่จะเอาคนอื่นมาประเมิน อย่าไงรก็ตามแต่ เรื่องบ้า ๆ ที่ผมเขียนอยู่นี้ มันน่าจะเป็นอุทธาหรณ์ให้ใครได้บ้าง

สำหรับเพื่อนคนนี้ พร อันทะ ... ที่ผมไว้ใจเขาที่สุด และ ก็คิดว่าเขาก็ไว้ใจผมที่สุด บางครั้งผมก็นั่งพิจารณาชีวิตเขาเป็นตัวอย่าง อะไรช่วยได้ก็ช่วยเต็มที่ แต่ผมก็ลำบากไม่ต่างอะไรกัน บางทีอิจฉามันด้วยซ้ำที่มันมีครอบครัวอบอุ่น ต่างกับผมที่บางทีเดิน ๆ อยู่กลางห้าง เห็นพ่อแม่ลูกเขาเดินมาแล้วอิจฉาน้ำตาไหลพราก ๆ เอาซะงั้น ชีวิตที่เคยคิดว่ากูเดินคนเดียว สู้คนเดียวได้ ตอนนี้มีเพื่อนแล้ว มีเพิ่มมามากขึ้น ขอบคุณหลาย ๆ คนที่ให้ผมเป็นฮีโร่ แต่ก็ไม่ใช่เอาอะไรเสีย ๆ จากผมไป ขอร้องให้เอาสิ่งดีดีไป กำลังใจจากน้อง ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ พวกคุณเป็นยาต่อชีวิตผม เพราะผมเป็นคนที่อยากตายบ่อย (บ้าดีมั้ย ?) กำลังใจจากพวกคุณเป็นรอยยิ้มในบางค่ำคืนที่ผมต้องนั่งร้องไห้คนเดียวเป็นไอ้บ้า ผมคิดเสมอว่าผมไม่คุ้นเคยกับไอ้กรุงเทพระยำนี่เลย ผมเป็นสัตว์ป่าที่ถูกขังเอาไว้ ผมเกลียดสังคมที่มีแต่หน้ากากนี้ ดิ้นรนวุ่นวาย เปิดประตูออกจากห้องก็เสียเงิน นั่งอยู่กับที่ไม่ทันตดก็หมดเงินได้ ท้อ และ หลายทีที่มานั่งคิดว่าทำไม กูทำทุก ๆ อย่างมาเพื่ออะไร แต่ผมก็ต้องสู้เอาความรู้ เรียนรู้คน ฝึกให้ตนเข้มแข็ง และ ผมจะพยายามส่งความรู้ที่ผมได้ ไปให้คนที่อยากรู้ให้ได้มากที่สุด

พอโตมากขึ้น ก็ต้องรับผิดชอบมากขึ้น และ ในวันนี้ผมมีคนรักที่เป็นกำลังใจ มีเพื่อนที่ดี ดีที่สุดสองคน มีพี่ชายที่ดีแม้รู้จักกันแค่ไม่นานเท่าไหร่ แต่แกก็รักผมเหมือนน้อง และ ดูแลผมเสมอ และ มีน้องชายแท้ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ ที่พร้อมจะสู้กับผม หน้าที่การงานดีดีถึงแม้วันนี้ ดูเหมือนบริษัทนี้มันกำลังจะสิ้น จะทิ้งไปหางานใหม่คนเดียวก็ได้ แต่ทุกอย่างมันก็ทำให้ผมย้ำคิดว่าจะให้ผมทิ้งไปได้อย่างไร ในเมื่อวันที่ผมวิ่งมา ผมก็พาพวกเขามาด้วย สอนพวกเขาให้เติบโตมาในทางสายนี้ และ ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ปรากฏตัว ขอบคุณที่อีเมลล์มาให้กำลังใจ ขอบคุณทุก ๆ คำด่า ที่มันทำให้ผมรู้ตัวว่าผมผิดอะไรแก้ไขอย่างไร จะพยายามวิ่งต่อ มันหดหู่แปลก ๆ ที่ต้องมารู้ว่าทางที่เดินมามันกำลังจะขาด และ เราบางคนต้องแยกจากกันไป ทั้ง ๆ ที่มันเป็นความจริงที่เราต้องรับมันให้ได้

แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เลย แต่เราก็ต้องโต ก็เหมือนกับที่ผมเดินจากพ่อกับแม่มาแสนไกล บางครั้งก็อยากกลับไปในฤดูหนาวนั้น สูดกลิ่นควัญของเตาถ่าน กลิ่นข้าวเหนียวร้อน ๆ ที่เพื่อนบ้านตื่นแต่ไก่โห่มาเตรียมพร้อมให้ลูก ๆ ของเขาทาน อยากเดินแบกกระป๋องไปตักน้ำให้แม่ที่บ่อน้ำดินที่ชาวบ้านเขาขุด อยากช่วยพ่อเอาหัวอาหาร ข้าวเปลือกไปแจกให้ไก่ในเล้า ขับรถไปส่งน้อง ส่งแม่ไปโรงเรียนแทนพ่อ .... คงไม่มีแบบนั้นอีก ผมจะเอาความทุกข์นี้มาเป็นพลังทำอะไรซักอย่างให้สังคม แม้ผม กับ พร จะตัวเล็ก แม้บางครั้งพรเองก็ไม่ยอมรับว่ามันทำให้สังคมแต่ลึก ๆ ผมว่าผมรู้ว่าพร มันคิดอะไรอยู่ ผมไม่ได้เป็นคนอิสานแท้ ๆ แต่ผมก็เป็นคนอิสานเทียม ๆ ที่เติบโตมากับวัฒนธรรมที่สอนให้รู้ว่า ลำบากแค่ไหนก็ต้องสู้วะรอยยิ้มบนพื้นดินที่มันแตกระแหง ยังกับมันเป็นภาพ retouch เพราะบางทีมันแตกลามมาถึงเท้าพวกเราเลย แต่พวกเราก็ยิ้มมาอยู่ในเมืองกรุงก็ยิ้ม ขอบคุณพี่ดุ๊กที่ทำลาบอร่อย ๆ ให้กินทุกครั้งที่แวะไปเยี่ยมปากซอยนั้น ซอยหฤหรรย์ ของชาว thaicss มันเหมือนบ้านจริง ๆ นั่นแหละอย่างที่พรมันพูด และ ไม่แปลกที่หลาย ๆ ครั้งที่ผมสองคนจะมาเศร้าตรงเวลากันเสมอ บางครั้งเราก็นั่งจิบเบียร์แล้วก็ไม่ได้พูดเรื่องอะไร มองดูฝนอยู่ใต้ชายคา แล้วก็รู้สึกแปลก ๆ เวลาได้กลิ่นดิน อยากกลับไปอยู่บ้าน ถ้าไม่มีภาระที่ต้องแบกมันเอาไว้อีกแล้ว พอกันทีสำหรับหน้ากาก แต่ก็อยากให้ทุกคนทำตามในสิ่งที่ตัวเองอยากได้อยากหวังด้วย ผมอาจจะหายไปเลี้ยงควายที่บ้านนอก ถึงวันนั้นชื่อ radiz ที่เขียนบทความโชว์ควายอยู่ใน thaicss นี้คงจมหายไปใน Semantic Web ไปแล้วก็ได้

ผมคิดมากไปหรือเปล่า ที่รู้สึกรังเกียจสังคมที่ฟอนเฟะ ของประเทศไทยตอนนี้ ผมคิดมากไปหรือเปล่าที่รู้สึกว่าคนไทยมักง่าย เอาแต่ได้ จนไม่รู้ว่าคนต่างชาติเขามองเราว่ายังไง แม้บางคนอาจจะคิดแบบนี้เหมือนผม หรือ คิดดีกว่าผมเยอะ แต่เราก็เป็นแค่จุดเฟืองน้อย ๆ บนเครื่องจักรสังคมอันใหญ่ ความลำบากปัญหาชีวิตของผมมันอาจจะลำบากมากในสายตาใคร หรือ น้อยมากสำหรับคนที่เจอมามากกว่านี้ แต่อยากจะขอให้เลือกในสิ่งที่ดีให้กับตน ไม่เดือดร้อนใครเขา และ เผื่อแผ่ให้สังคมได้บ้างจะเป็นไรไป เอาที่พอดี แล้วแบ่งให้อนาคตของชาติที่จะโตมาพัฒนาชาติต่อบ้างเถิดครับ อย่าหยิบยื่นสิ่งที่ไม่ดีให้กับเด็กเลย ถ้าเป็นลูกคุณ คุณจะทำอย่างไร

และ ถึงบางคนที่สิ้นหวัง อย่าเพิ่งแพ้ หรือ คิดว่าทำไม่ได้แล้วจะถอย เมื่อคุณเลือกแล้ว วิ่งไปให้ถึงที่สุด ให้รู้สึกว่าสุด ๆ แล้ว แล้วมันจะจบลงด้วยดี ถ้ามันจบด้วยความคิดที่ว่า กูคงทำมันไม่ได้แน่แน่ เลยว่ะ นั่นไม่ใช่การจบแบบสุด ๆ แล้ว สวัสดี